Debiutancka gra z serii Prince of Persia okazała się dziełem wyjątkowym. Wspomniałem wcześniej o animacji, która pomiędzy zalewu tytułów wydawanych na przełomie dekad nie miała sobie równych. Pierwszy Książę bronił się także pod kątem rozgrywki. Mimo że osiągnięcie końcowego sukcesu wymagało przynajmniej kilkunastokrotnego przemierzenia tych samych poziomów gry w celu nauczenia się ich układu, gra nie była w stanie się znudzić. Nawet całkiem inaczej. Przykuwała do monitora, w każdym momencie wymuszając całe zainteresowanie tym, co dzieje się na ekranie. O ogromnym sukcesie gry najlepiej świadczy fakt, że już wkrótce dzieło Mechnera zaczęło być hurtem konwertowane na inne platformy. Wiele miesięcy po pierwotnej edycji gry na Apple II na rynek trafiły kolejne wersje, m.in. na pecety i popularne na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku komputery Commodore Amiga i Atari ST.